Σχόλια για Blogόντα http://teargr.wordpress.com Οτι μας κάνει να χαμογελάμε,να γκρινιάζουμε,να ζούμε Thu, 15 Nov 2007 16:51:01 +0000 http://wordpress.com/ hourly 1 Σχόλιο στο Νοέμβρης ήταν… από elinaz http://teargr.wordpress.com/2007/11/14/%ce%9d%ce%bf%ce%ad%ce%bc%ce%b2%cf%81%ce%b7%cf%82-%ce%ae%cf%84%ce%b1%ce%bd/#comment-10 elinaz Thu, 15 Nov 2007 16:51:01 +0000 http://teargr.wordpress.com/2007/11/14/%ce%9d%ce%bf%ce%ad%ce%bc%ce%b2%cf%81%ce%b7%cf%82-%ce%ae%cf%84%ce%b1%ce%bd/#comment-10 <strong>Μεγάλες αλήθειες ανέφερες Δημήτρη, (χρόνια πολλά και για τα γενέθλια σου ) Μένω στις τελευταίες σου φράσεις:</strong> <em>Κανείς τους και κανείς μας σήμερα δεν τολμάει να κάνει το δικό του Πολυτεχνείο! Απλά βεβηλώνουμε τη μνήμη, φθονώντας τη δράση κάποιων με ιδανικά, αφού εμείς πια δεν έχουμε τέτοια. 1,2,3 πολλά Πολυτεχνεία…ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΟΜΩΣ..στις ψυχές μας, στη ζωή μας!</em> <strong>Ομως μην είσαι απαισιόδοξος, μπορεί να είναι λίγοι αλλά πάντα υπάρχουν οι "ρομαντικοί" που εξακολουθούν να σκέφτονται και να ενεργούν με ιδανικά. Μόνο που τώρα είναι σκόρπιοι, δεν ομαδοποιούνται γιατί οι ομάδες κρύβουν πίσω τους βρωμιά. (και μην πάει το μυαλό σου σε αναρχικούς, μιλάω για απλά άτομα που εφαρμόζουν τις αρχές και τα ιδανικά τους στη ζωή και στην οικογένεια τους.)</strong> Μεγάλες αλήθειες ανέφερες Δημήτρη, (χρόνια πολλά και για τα γενέθλια σου )
Μένω στις τελευταίες σου φράσεις:

Κανείς τους και κανείς μας σήμερα δεν τολμάει να κάνει το δικό του Πολυτεχνείο! Απλά βεβηλώνουμε τη μνήμη, φθονώντας τη δράση κάποιων με ιδανικά, αφού εμείς πια δεν έχουμε τέτοια.

1,2,3 πολλά Πολυτεχνεία…ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΟΜΩΣ..στις ψυχές μας, στη ζωή μας!

Ομως μην είσαι απαισιόδοξος, μπορεί να είναι λίγοι αλλά πάντα υπάρχουν οι “ρομαντικοί” που εξακολουθούν να σκέφτονται και να ενεργούν με ιδανικά.
Μόνο που τώρα είναι σκόρπιοι, δεν ομαδοποιούνται γιατί οι ομάδες κρύβουν πίσω τους βρωμιά.
(και μην πάει το μυαλό σου σε αναρχικούς, μιλάω για απλά άτομα που εφαρμόζουν τις αρχές και τα ιδανικά τους στη ζωή και στην οικογένεια τους.)

]]> Σχόλιο στο Νοέμβρης ήταν… από Dimitris http://teargr.wordpress.com/2007/11/14/%ce%9d%ce%bf%ce%ad%ce%bc%ce%b2%cf%81%ce%b7%cf%82-%ce%ae%cf%84%ce%b1%ce%bd/#comment-9 Dimitris Thu, 15 Nov 2007 16:36:49 +0000 http://teargr.wordpress.com/2007/11/14/%ce%9d%ce%bf%ce%ad%ce%bc%ce%b2%cf%81%ce%b7%cf%82-%ce%ae%cf%84%ce%b1%ce%bd/#comment-9 Το κράτος ποτέ δεν τίμησε αληθινά την επέτειο (και όχι γιορτή του Πολυτεχνείου).Το άφησε τεχνηέντως στα χέρια ομάδων κρατικοδίαιτων, εγκαθέτων,τυχάρπαστων και καλά "υποστηριχτων" της εξέγερσης, έτσι ώστε να φθίνει στη συνείδηση των πολιτών. Να γίνει συνώνυμο της αναρχίας και της διατάραξης της τάξης! Πιτσιρικάς με πήγαινε η μητέρα μου, η οποία συμμετείχε αθόρυβα στα γεγονότα σαν μία απλή ιατρός που έφυγε από το νοσοκομείο της με το πρόσχημα πως θα κάνει το καθήκον της σαν επιστήμονας και κλείστηκε μέσα, συνδυάζοντας την επιστήμη της με το καθήκον της σαν ελεύθερος πολίτης. Ποτέ μετά δεν εξαργύρωσε τη δράση της αυτή. Ακολουθούσαμε λίγο την πορεία, όπως ακολουθείς μία επικήδειο τελετή. Τώρα πια στα 33 μου (έχω και γενέθλια τη μέρα αυτή), κατέβαινω, αφήνω ένα λουλούδι και θλίβομαι!Ένα πανηγύρι "επανάστασης", που κανείς δεν θυμάται τί έγινε, κανείς δεν τιμάει κάνέναν, κανείς δεν μιλάει για τότε! Και πώς να μιλήσει? Τις μέρες του Πολυτεχνείου συνέβησαν πολλά. Ομαδούλες που προσπάθησαν να καπηλευτούν την υπόθεση, κομματικά παιχνίδια αριστερών, σπίλωση προσωπικοτήτων και χορός προβοκατόρων. Αγάπω το Πολυτεχνείο, την σκέψη πως μετά από 7 χρόνια που όλα τα πλάκωνε η φοβέρα, υπήρξαν κάποιοι ελεύθεροι, εξέπεμψε ένας ελεύθερος ραδιοσταθμός, γέμισαν οι δρόμοι. Λατρεύω την "εξέγερση " αυτή σαν κίνηση. Γιορτάζω στην ψυχή μου την 14 Νοέμβρη , τη μέρα που άναψε η σπίθα. Η 17 Νοέμβρη, η πτώση της πύλης, σαν σύμβολο είναι κάτι όμορφο...Όμως πίσω της στήθηκε ένα παιχνίδι, μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Στο επιτελείο του δικτάτορα Ιωαννίδη, στους πυρήνες των κομματικών οργανώσεων, στα γραφεία του ΚΚΕ.(Παραπέμπω σε αφηγήσεις τότε φοιτήτων σε εκπομπή του Κούλογλου πριν 2 χρόνια, στο καταραμένο δημοσίευμα της Πανσπουδαστικης νο14 εκείνες τις μέρες. στο βιβλίο "Η νύχτα της μεγάλης Σφαγής,της Λ.Ζωγράφου" κ.α.) Αλήθειες δεν ειπώθηκαν ποτέ! Η κουβέντα ήταν μόνο αν υπήρξαν νεκροί μέσα στο χώρο! ΟΧΙ δεν υπήρξαν!! Αλλά αυτό δεν λέει τίποτε! Μέρος της συντονιστικής επιτροπής ήθελε να ανοίξουν οι πόρτες και να διαλύθει ήρεμα η εξέγερση. Κατηγορηθηκαν σαν εγκάθετοι, λιδωρήθηκαν από κομματικά έντυπα. Η πόρτα έπεσε όχι σαν πράξη βίας, αλλά κατόπιν συνενόησης του στρατού με τους φοιτήτες, έτσι ώστε να εκκενωθεί πιο εύκολα ο χώρος. Αλήθειες που κανείς ποτέ δεν τόλμησε να πει δημοσίως.Δεν το κατηγορώ, το ξαναλέω..για μένα η εξέγερση έδωσε το στίγμα της και αποθεώθηκε από τη στιγμή που ξεκίνησε. Και δεν ξεκίνησε για να πέσει η χούντα.Αλλά αυτό είναι μεγάλη ιστορία που ούτε αυτή έχει αναλυθεί ποτέ. Με το πέρασμα των ετών το Πολυτεχνείο έγινε μύθος, απλά για να μπορέσει να απομυθοποιηθεί. Και το πετύχανε! Πολλοί ζήλεψαν το Πολυτεχνείο. Κανένα από τα τώρα τσογλάνια που καίνε σημαίες δεν θυμόνται πως τα ξημερώματα της 17 Νοέμβρη 1973, ο Εθνικός Ύμνος σκέπαζε την Πατησίων. Κανείς δεν θυμάται πως πρώτα κατέρρευσε η Γαλανόλευκη και μετά η πόρτα. Κανείς τους και κανείς μας σήμερα δεν τολμάει να κάνει το δικό του Πολυτεχνείο! Απλά βεβηλώνουμε τη μνήμη, φθονώντας τη δράση κάποιων με ιδανικά, αφού εμείς πια δεν έχουμε τέτοια. 1,2,3 πολλά Πολυτεχνεία...ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΟΜΩΣ..στις ψυχές μας, στη ζωή μας! Το κράτος ποτέ δεν τίμησε αληθινά την επέτειο (και όχι γιορτή του Πολυτεχνείου).Το άφησε τεχνηέντως στα χέρια ομάδων κρατικοδίαιτων, εγκαθέτων,τυχάρπαστων και καλά “υποστηριχτων” της εξέγερσης, έτσι ώστε να φθίνει στη συνείδηση των πολιτών. Να γίνει συνώνυμο της αναρχίας και της διατάραξης της τάξης!
Πιτσιρικάς με πήγαινε η μητέρα μου, η οποία συμμετείχε αθόρυβα στα γεγονότα σαν μία απλή ιατρός που έφυγε από το νοσοκομείο της με το πρόσχημα πως θα κάνει το καθήκον της σαν επιστήμονας και κλείστηκε μέσα, συνδυάζοντας την επιστήμη της με το καθήκον της σαν ελεύθερος πολίτης. Ποτέ μετά δεν εξαργύρωσε τη δράση της αυτή. Ακολουθούσαμε λίγο την πορεία, όπως ακολουθείς μία επικήδειο τελετή. Τώρα πια στα 33 μου (έχω και γενέθλια τη μέρα αυτή), κατέβαινω, αφήνω ένα λουλούδι και θλίβομαι!Ένα πανηγύρι “επανάστασης”, που κανείς δεν θυμάται τί έγινε, κανείς δεν τιμάει κάνέναν, κανείς δεν μιλάει για τότε!
Και πώς να μιλήσει? Τις μέρες του Πολυτεχνείου συνέβησαν πολλά. Ομαδούλες που προσπάθησαν να καπηλευτούν την υπόθεση, κομματικά παιχνίδια αριστερών, σπίλωση προσωπικοτήτων και χορός προβοκατόρων.
Αγάπω το Πολυτεχνείο, την σκέψη πως μετά από 7 χρόνια που όλα τα πλάκωνε η φοβέρα, υπήρξαν κάποιοι ελεύθεροι, εξέπεμψε ένας ελεύθερος ραδιοσταθμός, γέμισαν οι δρόμοι. Λατρεύω την “εξέγερση ” αυτή σαν κίνηση. Γιορτάζω στην ψυχή μου την 14 Νοέμβρη , τη μέρα που άναψε η σπίθα.
Η 17 Νοέμβρη, η πτώση της πύλης, σαν σύμβολο είναι κάτι όμορφο…Όμως πίσω της στήθηκε ένα παιχνίδι, μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Στο επιτελείο του δικτάτορα Ιωαννίδη, στους πυρήνες των κομματικών οργανώσεων, στα γραφεία του ΚΚΕ.(Παραπέμπω σε αφηγήσεις τότε φοιτήτων σε εκπομπή του Κούλογλου πριν 2 χρόνια, στο καταραμένο δημοσίευμα της Πανσπουδαστικης νο14 εκείνες τις μέρες. στο βιβλίο “Η νύχτα της μεγάλης Σφαγής,της Λ.Ζωγράφου” κ.α.) Αλήθειες δεν ειπώθηκαν ποτέ! Η κουβέντα ήταν μόνο αν υπήρξαν νεκροί μέσα στο χώρο! ΟΧΙ δεν υπήρξαν!! Αλλά αυτό δεν λέει τίποτε! Μέρος της συντονιστικής επιτροπής ήθελε να ανοίξουν οι πόρτες και να διαλύθει ήρεμα η εξέγερση. Κατηγορηθηκαν σαν εγκάθετοι, λιδωρήθηκαν από κομματικά έντυπα. Η πόρτα έπεσε όχι σαν πράξη βίας, αλλά κατόπιν συνενόησης του στρατού με τους φοιτήτες, έτσι ώστε να εκκενωθεί πιο εύκολα ο χώρος. Αλήθειες που κανείς ποτέ δεν τόλμησε να πει δημοσίως.Δεν το κατηγορώ, το ξαναλέω..για μένα η εξέγερση έδωσε το στίγμα της και αποθεώθηκε από τη στιγμή που ξεκίνησε. Και δεν ξεκίνησε για να πέσει η χούντα.Αλλά αυτό είναι μεγάλη ιστορία που ούτε αυτή έχει αναλυθεί ποτέ.
Με το πέρασμα των ετών το Πολυτεχνείο έγινε μύθος, απλά για να μπορέσει να απομυθοποιηθεί. Και το πετύχανε! Πολλοί ζήλεψαν το Πολυτεχνείο. Κανένα από τα τώρα τσογλάνια που καίνε σημαίες δεν θυμόνται πως τα ξημερώματα της 17 Νοέμβρη 1973, ο Εθνικός Ύμνος σκέπαζε την Πατησίων. Κανείς δεν θυμάται πως πρώτα κατέρρευσε η Γαλανόλευκη και μετά η πόρτα.
Κανείς τους και κανείς μας σήμερα δεν τολμάει να κάνει το δικό του Πολυτεχνείο! Απλά βεβηλώνουμε τη μνήμη, φθονώντας τη δράση κάποιων με ιδανικά, αφού εμείς πια δεν έχουμε τέτοια.

1,2,3 πολλά Πολυτεχνεία…ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΟΜΩΣ..στις ψυχές μας, στη ζωή μας!

]]> Σχόλιο στο Η πλατείες του χωριού μου από 1940 http://teargr.wordpress.com/2007/10/24/%ce%97-%cf%80%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%ce%bf%cf%85/#comment-8 1940 Wed, 24 Oct 2007 22:28:36 +0000 http://teargr.wordpress.com/2007/10/24/%ce%97-%cf%80%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%ce%bf%cf%85/#comment-8 [...] “” . 1940 , , [...]

]]> Σχόλιο στο Η πλατείες του χωριού μου από 1940 « Blogόντα http://teargr.wordpress.com/2007/10/24/%ce%97-%cf%80%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%ce%bf%cf%85/#comment-7 1940 « Blogόντα Wed, 24 Oct 2007 22:16:14 +0000 http://teargr.wordpress.com/2007/10/24/%ce%97-%cf%80%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%ce%bf%cf%85/#comment-7 [...] στον “βωμό” της ασφάλτου τα θύματα .   Οι πλατείες είναι λίγο διαφορετικές από εκείνες του 1940 αν και οι [...] [...] στον “βωμό” της ασφάλτου τα θύματα .   Οι πλατείες είναι λίγο διαφορετικές από εκείνες του 1940 αν και οι [...]

]]> Σχόλιο στο Γκέτο από http://teargr.wordpress.com/2007/10/17/%ce%93%ce%ba%ce%ad%cf%84%ce%bf/#comment-6 Wed, 24 Oct 2007 11:58:06 +0000 http://teargr.wordpress.com/2007/10/17/%ce%93%ce%ba%ce%ad%cf%84%ce%bf/#comment-6 [...] , . [...]

]]> Σχόλιο στο Γκέτο από Η πλατείες του χωριού μου « Blogόντα http://teargr.wordpress.com/2007/10/17/%ce%93%ce%ba%ce%ad%cf%84%ce%bf/#comment-5 Η πλατείες του χωριού μου « Blogόντα Wed, 24 Oct 2007 11:51:48 +0000 http://teargr.wordpress.com/2007/10/17/%ce%93%ce%ba%ce%ad%cf%84%ce%bf/#comment-5 [...] Ομόνοιας έχει κι άλλες πλατείες είχα αναφερθεί στην πλατεία Θεάτρου και ετσι ας προχωρήσουμε να πάμε πιο κάτω από την [...] [...] Ομόνοιας έχει κι άλλες πλατείες είχα αναφερθεί στην πλατεία Θεάτρου και ετσι ας προχωρήσουμε να πάμε πιο κάτω από την [...]

]]> Σχόλιο στο Απέκτησα άποψη από elinaz http://teargr.wordpress.com/2006/09/04/6/#comment-4 elinaz Tue, 16 Oct 2007 21:32:18 +0000 http://teargr.wordpress.com/2007/10/14/6/#comment-4 Καλά τα λές.. (αν και πολλά για comment) Καλά τα λές.. (αν και πολλά για comment)

]]> Σχόλιο στο Απέκτησα άποψη από fracisko http://teargr.wordpress.com/2006/09/04/6/#comment-3 fracisko Tue, 16 Oct 2007 20:42:30 +0000 http://teargr.wordpress.com/2007/10/14/6/#comment-3 ‘ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΜΕ – ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ‘ Το Α και το Ω της εξέλιξης του πολιτισμού μας, είναι η δημιουργία πλάγιων διαδρομών, έγραψε παλαιότερα ο Vigotsky και επανέλαβε ο Γιώργος Τσιάκαλος, σε άρθρο του για την ΑΝΑΠΗΡΙΑ. Δύο δύσβατες, γεμάτες κακοτοπιές κι αγκάθια διαδρομές, πού ο καθένας μ΄ ένα σταυρό στη πλάτη τραβά την ανηφόρα. Ο πολιτισμός μας δεν έχει δημιουργήσει ακόμη τις διαδρομές της εξέλιξής του, ώστε ταυτόχρονα να βοηθά τα ΑμεΑ και να τους δίνει τη δύναμη για να παλεύουν τις κακοτοπιές των δύσβατων διαδρομών του. Ξαφνικά ένα συνηθισμένο κλάμα επαναφέρει στη μνήμη μου μια εμπειρία, τη στιγμή της γέννησής ενός ‘Αγγέλου ’ μέχρι σήμερα. Τετραπληγία, Νοητική υστέρηση, Επιληψία διέγνωσε ο παιδονευρολόγος, μετά κάποιους μήνες αναζήτησης προβλήματος & αιτιών. Ιατρικά ταξίδια στο εξωτερικό, ιατρικές επισκέψεις σε παιδονευρολόγους, Ειδικούς παιδαγωγούς, εργοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, ψυχολόγους, κοινωνίκ. λειτουργούς, επισκέπτριες υγείας, νοσηλευτές, καταστήματα, αμαξιδίων και άλλων αναγκαίων (όπως κάνουμε όλοι, για κάθε πρόβλημα υγείας & ας μην υπάρχει όποια περίπτωση αναπηρίας). Κάθε φορά όλα τα παραπάνω επαναλαμβάνονται για να διατηρούν άσβεστη την ελπίδα όχι της πλήρους αποκατάστασης και θεραπείας αλλά της βελτίωσης της κατάστασης του κάθε συνανθρώπου μας. Βήμα το βήμα προχωρούν & χαίρονται κάθε εξέλιξη, ακόμη και αργή. Βιώνω "εκ των έσω" όπως όλοι το κάθε ιδιαίτερο πρόβλημα μας, την δική μας ιδιαιτερότητα (Όλοι διαφορετικοί όλοι ίσοι) και δεν αφήνω τη οργή! ή τον οίκτο να κυριαρχήσει. Καταγράφω στο νου και στη ψυχή όσα ανακαλύπτω κάθε μέρα έχω καθοδηγητή το ΧΡΙΣΤΟ και το μέσα μου. Εμπλουτίζομαι μ΄ εμπειρίες άγνωστες μέχρι τώρα, κάνω την αδυναμία, δύναμή μου και προχωρώ όπως όλοι, ο καθένας με τα δικά του προβλήματα σε αυτή την ζωή. Στέκομαι στη άκρη της ΄πλάγιας - διαδρομής΄ και βάζω στόχο να την ανοίξω για να φωτιστεί ο δρόμος που θα πρέπει να πάρουν και άλλα ΑμεΑ και άλλοι γονείς παιδιών με ιδιαιτερότητα, για ν΄ αποφύγουν τις κακοτοπιές και να βγούν στο ξέφωτο της χαράς της αισιοδοξίας, στο ξέφωτο της ζωής. Γιατί τα παιδιά! Τα ΑμεΑ! δεν είναι κάποιοι ΑΛΛΟΙ, είναι αυτό που η ΦΥΣΗ τα έπλασε, η μια άτυχη στιγμή τους έφερε το ιδιαίτερο πρόβλημα και έχουν το δικό τους ρυθμό ανάπτυξης και η δική τους φύση κανονική είναι. Τα δυσκολεύει η δική μας κοινωνία επειδή δεν μπορούν, ν’ αντεπεξέλθουν στους δικούς της ανταγωνιστικούς ρυθμούς. Επειδή δεν μπορούν, να ζήσουν με τους απαιτητικούς ρυθμούς των εμπορευματικών της αξιών. Καθηγητές, ψυχολόγοι, νευρολόγοι, ψυχοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, γυμναστές, υπηρεσίες-πρόνοιας, επιστήμονες κάθε είδους, ζουν από τα ΑμεΑ και τα παιδιά γενναίων γονιών (εδώ υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις) που ξεπερνούν τους εαυτούς τους για ν’ αντιμετωπίσουν όχι μόνο το πρόβλημα! αλλά και τα υπέρογκα έξοδα της θεραπείας τους. Το Ιατροκεντρικό μοντέλο επιμένει. ( Σμήνος από ειδικούς και ειδήμονες, επιστήμονες και μη) γύρω από κάθε ανάπηρο παιδί και οι γονείς θέλουν, ελπίζουν κι όσοι τα καταφέρνουν αισιοδοξούν. Όλοι από τους πιο πάνω έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Αγαπούν όλα τα ΑμεΑ! και επιμένουν στην προσπάθειά τους τιτάνια προσπάθεια με το αζημίωτο φυσικά! (μιας και η πολιτεία είναι σχεδόν απούσα δίνοντας ψίχουλα σε ότι θεραπεία γίνεται) Είναι όμως υποχρέ ωσή τους ; Ως πότε η ΑΝΑΠΗΡΙΑ θα βρίσκεται στα χέρια του ιδιωτικού τομέα ? των (λίγων του εθελοντισμού καλώς εννοούμενου) και της φιλανθρωπίας (κακώς εννοούμενης) Ο χαρακτηρισμός του 2003 ως έτους αναπηρίας έρχεται να μας θυμίσει τίνος χρέωση έπρεπε νάνε η αναπηρία. Της πολιτείας, που θα μπαίνει μπροστά και θα καθορίζει τα πάντα και το ρόλο του καθενός. Όχι μόνο 3 Δεκέμβρη παγκόσμια μέρα Έτος 2003: Ευρωπαϊκό έτος Αναπηρίας. Ευρωπαϊκό έτος Υποκρισίας 2007! σε μια Ευρώπη όπου κυριαρχούν οι παγκοσμιοποιημένες πολιτικές που επιβάλλουν περιορισμό των κοινωνικών δαπανών, λιγότερη σύνταξη πιο μικρά επιδόματα, μηδενική σχεδόν εκπαίδευση, εργασία, πρόσβαση για διασκέδαση και επαφή μέ όλους τους συνανθρώπους με πλήρη ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗ και με λιγότερα ιδρύματα και μπουντρούμια. Άρα Μπορούμε να ελπίζουμε σε ανατροπή των δεδομένων? Μπορούμε να ελπίζουμε στην αντιμετώπιση της αναπηρίας ως μια ρεαλιστική κατάσταση, με ΑΜΕΑ, ΓΟΝΕΙΣ και τους λιγοστούς ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ να διεκδικούν ο καθένας το δικό τους ρόλο σε μια κοινωνία! ίσων και ελεύθερων προσωπικοτήτων? Προσωπικά δε το ελπίζω και ΤΟΣΟ! Αλλά ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ 35 χρόνια με ΗΘΟΣ και ΣΕΒΑΣΜΟ για τον ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ αισιοδοξώ όμως τα μέγιστα. Μεταδίδω αυτή τη αισιοδοξία στους γύρω μου και αντλώ δύναμη από τη αδυναμία κάθε ΑμεΑ . Αυτός είναι ο δικός μας δρόμος. Η διαφορετικότητα των παιδιών και των ίδιων των ΑμεΑ να γίνει η δική μας δύναμη. Η προσπάθεια τους να μας πουν βγάλτε μας στο κόσμο στο φως! να γίνουν τα δικά μας όπλα τα δικά μας 45άρια, οι δικοί μας χημικοί πύραυλοι, στον αγώνα για μια κοινωνία που δε θα χρειάζεται να χαρακτηρίζει τα "ΕΤΗ" της για να τύχουν της πρόνοιας & συγκυριακής ευνοϊκής μεταχείρισης τα αδύναμα μέλη της (Τρίτη-ηλικία, ΑμεΑ, Ευπαθείς ομάδες)Για μια ΚΟΙΝΩΝΙΑ, όπου(εσύ, τ’ αδέρφια μας, οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι (κανείς δεν έχει συμβόλαιο με τη ΖΩΗ)! δεν θα τυχαίνουν της πρόνοιάς της αλλά Θάνε ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΙ. Για να ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟΥΝ ΟΛΟΙ, να ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ και ν΄ απολαύσουν τη ΖΩΗ, ΠΙΝΟΝΤΑΣ όλους τούς ΧΥΜΟΥΣ ΤΗΣ. ΤΙ ΛΕΤΕ ΑΞΙΖΕΙ ? Εμείς λέμε ναι και σας καλούμε όλους να ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ….... ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΙ ΜΕ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ και ΗΘΟΣ με έργα και συνεχή αγώνα, όχι με λόγια και υποσχέσεις. Ο καθένας απ’ όπου μπορεί για να σχηματιστεί μεγάλη αγκαλιά για όλους τους ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ !! χωρίς διακρίσεις χωρίς χρώματα ώστε να μπορέσουμε όλοι κάποτε να κοιταχτούμε στα μάτια ειλικρινά !!! γιατί θάχουμε πετύχει να φτιαχτεί η ΓΗ μας απ΄ άκρη σ΄ άκρη, μια ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, που το αυτονόητο θα δίνεται απλόχερα, χωρίς επαιτεία. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ! ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΠΑΝΤΑ ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ. Κουνάνης Ελευθέριος Φραγκίσκος, Εκπαιδευτικός – Παιδαγωγός, ΑμεΑ. http://users.otenet.gr/~fracisko/ www.pasipka.gr/ ‘ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΜΕ – ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ‘

Το Α και το Ω της εξέλιξης του πολιτισμού μας, είναι η δημιουργία πλάγιων διαδρομών, έγραψε παλαιότερα ο Vigotsky και επανέλαβε ο Γιώργος Τσιάκαλος, σε άρθρο του για την ΑΝΑΠΗΡΙΑ. Δύο δύσβατες, γεμάτες κακοτοπιές κι αγκάθια διαδρομές, πού ο καθένας μ΄ ένα σταυρό στη πλάτη τραβά την ανηφόρα.
Ο πολιτισμός μας δεν έχει δημιουργήσει ακόμη τις διαδρομές της εξέλιξής του, ώστε ταυτόχρονα να βοηθά τα ΑμεΑ και να τους δίνει τη δύναμη για να παλεύουν τις κακοτοπιές των δύσβατων διαδρομών του. Ξαφνικά ένα συνηθισμένο κλάμα επαναφέρει στη μνήμη μου μια εμπειρία, τη στιγμή της γέννησής ενός ‘Αγγέλου ’ μέχρι σήμερα. Τετραπληγία, Νοητική υστέρηση, Επιληψία διέγνωσε ο παιδονευρολόγος, μετά κάποιους μήνες αναζήτησης προβλήματος & αιτιών. Ιατρικά ταξίδια στο εξωτερικό, ιατρικές επισκέψεις σε παιδονευρολόγους, Ειδικούς παιδαγωγούς, εργοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, ψυχολόγους, κοινωνίκ. λειτουργούς, επισκέπτριες υγείας, νοσηλευτές, καταστήματα, αμαξιδίων και άλλων αναγκαίων (όπως κάνουμε όλοι, για κάθε πρόβλημα υγείας & ας μην υπάρχει όποια περίπτωση αναπηρίας). Κάθε φορά όλα τα παραπάνω επαναλαμβάνονται για να διατηρούν άσβεστη την ελπίδα όχι της πλήρους αποκατάστασης και θεραπείας αλλά της βελτίωσης της κατάστασης του κάθε συνανθρώπου μας. Βήμα το βήμα προχωρούν & χαίρονται κάθε εξέλιξη, ακόμη και αργή. Βιώνω “εκ των έσω” όπως όλοι το κάθε ιδιαίτερο πρόβλημα μας, την δική μας ιδιαιτερότητα (Όλοι διαφορετικοί όλοι ίσοι) και δεν αφήνω τη οργή! ή τον οίκτο να κυριαρχήσει. Καταγράφω στο νου και στη ψυχή όσα ανακαλύπτω κάθε μέρα έχω καθοδηγητή το ΧΡΙΣΤΟ και το μέσα μου. Εμπλουτίζομαι μ΄ εμπειρίες άγνωστες μέχρι τώρα, κάνω την αδυναμία, δύναμή μου και προχωρώ όπως όλοι, ο καθένας με τα δικά του προβλήματα σε αυτή την ζωή. Στέκομαι στη άκρη της ΄πλάγιας – διαδρομής΄ και βάζω στόχο να την ανοίξω για να φωτιστεί ο δρόμος που θα πρέπει να πάρουν και άλλα ΑμεΑ και άλλοι γονείς παιδιών με ιδιαιτερότητα, για ν΄ αποφύγουν τις κακοτοπιές και να βγούν στο ξέφωτο της χαράς της αισιοδοξίας, στο ξέφωτο της ζωής. Γιατί τα παιδιά! Τα ΑμεΑ! δεν είναι κάποιοι ΑΛΛΟΙ, είναι αυτό που η ΦΥΣΗ τα έπλασε, η μια άτυχη στιγμή τους έφερε το ιδιαίτερο πρόβλημα και έχουν το δικό τους ρυθμό ανάπτυξης και η δική τους φύση κανονική είναι. Τα δυσκολεύει η δική μας κοινωνία επειδή δεν μπορούν, ν’ αντεπεξέλθουν στους δικούς της ανταγωνιστικούς ρυθμούς. Επειδή δεν μπορούν, να ζήσουν με τους απαιτητικούς ρυθμούς των εμπορευματικών της αξιών. Καθηγητές, ψυχολόγοι, νευρολόγοι, ψυχοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, γυμναστές, υπηρεσίες-πρόνοιας, επιστήμονες κάθε είδους, ζουν από τα ΑμεΑ και τα παιδιά γενναίων γονιών (εδώ υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις) που ξεπερνούν τους εαυτούς τους για ν’ αντιμετωπίσουν όχι μόνο το πρόβλημα! αλλά και τα υπέρογκα έξοδα της θεραπείας τους. Το Ιατροκεντρικό μοντέλο επιμένει. ( Σμήνος από ειδικούς και ειδήμονες, επιστήμονες και μη) γύρω από κάθε ανάπηρο παιδί και οι γονείς θέλουν, ελπίζουν κι όσοι τα καταφέρνουν αισιοδοξούν. Όλοι από τους πιο πάνω έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Αγαπούν όλα τα ΑμεΑ! και επιμένουν στην προσπάθειά τους τιτάνια προσπάθεια με το αζημίωτο φυσικά! (μιας και η πολιτεία είναι σχεδόν απούσα δίνοντας ψίχουλα σε ότι θεραπεία γίνεται) Είναι όμως υποχρέ ωσή τους ; Ως πότε η ΑΝΑΠΗΡΙΑ θα βρίσκεται στα χέρια του ιδιωτικού τομέα ? των (λίγων του εθελοντισμού καλώς εννοούμενου) και της φιλανθρωπίας (κακώς εννοούμενης) Ο χαρακτηρισμός του 2003 ως έτους αναπηρίας έρχεται να μας θυμίσει τίνος χρέωση έπρεπε νάνε η αναπηρία. Της πολιτείας, που θα μπαίνει μπροστά και θα καθορίζει τα πάντα και το ρόλο του καθενός. Όχι μόνο 3 Δεκέμβρη παγκόσμια μέρα
Έτος 2003: Ευρωπαϊκό έτος Αναπηρίας. Ευρωπαϊκό έτος Υποκρισίας 2007! σε μια Ευρώπη όπου κυριαρχούν οι παγκοσμιοποιημένες πολιτικές που επιβάλλουν περιορισμό των κοινωνικών δαπανών, λιγότερη σύνταξη πιο μικρά επιδόματα, μηδενική σχεδόν εκπαίδευση, εργασία, πρόσβαση για διασκέδαση και επαφή μέ όλους τους συνανθρώπους με πλήρη ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗ και με λιγότερα ιδρύματα και μπουντρούμια. Άρα Μπορούμε να ελπίζουμε σε ανατροπή των δεδομένων? Μπορούμε να ελπίζουμε στην αντιμετώπιση της αναπηρίας ως μια ρεαλιστική κατάσταση, με ΑΜΕΑ, ΓΟΝΕΙΣ και τους λιγοστούς ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ να διεκδικούν ο καθένας το δικό τους ρόλο σε μια κοινωνία! ίσων και ελεύθερων προσωπικοτήτων? Προσωπικά δε το ελπίζω και ΤΟΣΟ!
Αλλά ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ 35 χρόνια με ΗΘΟΣ και ΣΕΒΑΣΜΟ για τον ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ αισιοδοξώ όμως τα μέγιστα. Μεταδίδω αυτή τη αισιοδοξία στους γύρω μου και αντλώ δύναμη από τη αδυναμία κάθε ΑμεΑ . Αυτός είναι ο δικός μας δρόμος. Η διαφορετικότητα των παιδιών και των ίδιων των ΑμεΑ να γίνει η δική μας δύναμη. Η προσπάθεια τους να μας πουν βγάλτε μας στο κόσμο στο φως! να γίνουν τα δικά μας όπλα τα δικά μας 45άρια, οι δικοί μας χημικοί πύραυλοι, στον αγώνα για μια κοινωνία που δε θα χρειάζεται να χαρακτηρίζει τα “ΕΤΗ” της για να τύχουν της πρόνοιας & συγκυριακής ευνοϊκής μεταχείρισης τα αδύναμα μέλη της (Τρίτη-ηλικία, ΑμεΑ, Ευπαθείς ομάδες)Για μια ΚΟΙΝΩΝΙΑ, όπου(εσύ, τ’ αδέρφια μας, οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι (κανείς δεν έχει συμβόλαιο με τη ΖΩΗ)! δεν θα τυχαίνουν της πρόνοιάς της αλλά Θάνε ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΙ.
Για να ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟΥΝ ΟΛΟΙ, να ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ και ν΄ απολαύσουν τη ΖΩΗ, ΠΙΝΟΝΤΑΣ όλους τούς ΧΥΜΟΥΣ ΤΗΣ. ΤΙ ΛΕΤΕ ΑΞΙΖΕΙ ? Εμείς λέμε ναι και σας καλούμε όλους να ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ……. ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΙ ΜΕ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ και ΗΘΟΣ με έργα και συνεχή αγώνα, όχι με λόγια και υποσχέσεις. Ο καθένας απ’ όπου μπορεί για να σχηματιστεί μεγάλη αγκαλιά για όλους τους ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ !! χωρίς διακρίσεις χωρίς χρώματα ώστε να μπορέσουμε όλοι κάποτε να κοιταχτούμε στα μάτια ειλικρινά !!! γιατί θάχουμε πετύχει να φτιαχτεί η ΓΗ μας απ΄ άκρη σ΄ άκρη, μια ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, που το αυτονόητο θα δίνεται απλόχερα, χωρίς επαιτεία. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ! ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΠΑΝΤΑ ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.
Κουνάνης Ελευθέριος Φραγκίσκος,
Εκπαιδευτικός – Παιδαγωγός, ΑμεΑ.
http://users.otenet.gr/~fracisko/
http://www.pasipka.gr/

]]>