Είναι καιρός που άρχισα να συναναστρέφομαι Ατομα Με Ειδικές Ανάγκες (ΑΜΕΑ) η αλλιώς ή Άτομα Με Ανάγκες (ΑΜΑ) όπως προτιμάει να λέγεται ο φίλος μου ο Χρήστος.
Ανήκω στην ομάδα των λεγόμενων υγιών που πιστεύω ότι μόνο θεωρητικά υπάρχει.
Στην αρχή που “ανακάλυψα” ότι δεν είναι μόνο μια έννοια αλλά άνθρωποι με σάρκα και οστά, ανάγκες και δικαιώματα έπαθα ένα σοκ..!
Σοκ που προήλθε από την άγνοια που με κατείχε και που κατέχει πολλούς από τους συνανθρώπους μας.. ίσως τους περισσότερους.
Είναι σημαντικό να προκαθορίσω την γενική μου σκέψη.
Δεν αντιμετώπισα και δεν αντιμετωπίζω τα άτομα αυτά με οποιαδήποτε διαφοροποίηση στην συμπεριφορά μου και στον τρόπο που σκέφτομαι για αυτά.
Με άλλα λόγια .. δεν θα δώσω άφεση σε κάποιον αν ενεργήσει ανόητα αν έχει μια- η και περισσότερες – σωματική / διανοητική / ψυχική λειτουργία λιγότερη από μένα, αλλά δεν θα καταλύσω και τα δικαιώματα ενός συνανθρώπου μου απλά γιατί δεν μπορεί να αντιδράσει σωματικά / διανοητικά / ψυχικά όπως εγώ.
Το να γίνεις κριτής είναι η εύκολη οδός, το να γίνεις επικριτής είναι το αμέσως επόμενο βήμα.
Ένα από τα καλά της επικοινωνίας μου με άτομα ειδικών αναγκών ήταν ότι κατανόησα τις ανάγκες τους και μπορώ να πω αυτό με έκανε καλύτερο συνάνθρωπο.
Ένα άλλο ήταν ότι οι γνωριμίες μου εκτός ελαχίστων ήταν από αυτές που χαρακτηρίζουμε ευτυχείς.
Υπήρχαν όμως και αρνητικά, κι ας με συγχωρήσουν κάποιοι αν ενοχληθούν από τις επισημάνσεις. Το οφείλω προς χάριν της ισορροπίας να το μεταφέρω κι αυτό.
Διέκρινα ότι η προκατάληψη που τόσο πολύ διατείνονται μερικά άτομα με ανάγκες ότι εισπράττουν από τους “αρτιμελείς” δεν είναι τίποτα παραπάνω από την ιστορία με το παιδί και το τσεκούρι.. (αν δεν την ξέρετε μπορώ να σας την πω.)
Δεν είναι όλοι αρνητικά διακείμενοι φίλοι μου.. κι ακόμη αν θέλετε να μας κατηγορήσετε για άγνοια τουλάχιστον δώστε μας την δυνατότητα μέσα από την γνώση που εσείς θα βοηθήσετε να αποκτήσουμε, να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε οι κακοί λύκοι που θα φάνε στην καλύτερη περίπτωση τα φρούτα από το καλάθι της Κοκκινοσκουφίτσας!!
Θέλοντας να πω λοιπόν με δύο λόγια την εμπειρία μου κάποιων χρόνων την συνοψίζω στα εξής λίγα :
1. Οι άνθρωποι είναι άνθρωποι ότι κι αν έχουν διαφορετικό
2. Τα άτομα ειδικών αναγκών είναι μια κοινωνία ουσιαστικά που άλλοτε εμείς κι άλλοτε μόνοι τους περιθωριοποιούν τον εαυτό τους αν και αυτό βρίσκεται στον καλό δρόμο να εξαλειφθεί.
3. Για να μπορώ να κοιτάζω κάποιον στα μάτια κι όχι στο ανάπηρο μέλος του, πρέπει να με κοιτάει και κείνος
4. Δεν πρόκειται ποτέ να λυπηθώ δείχνοντας οίκτο σε άτομα με ειδικές ανάγκες γιατί τους αξίζει αξιοπρέπεια
5. Ελπίζω να κρατήσω τους φίλους που έχω αποκτήσει μέσα από αυτή την ομάδα μια και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που γνώρισα το χαμόγελο της καρδιάς τους να απευθύνεται σε μένα.
6. Υπόσχεση: Θα προσπαθήσω να είμαι “ΕΔΩ”
Το θέμα έχει δημοσιευτεί crisxx.com
‘ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΜΕ – ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ‘
Το Α και το Ω της εξέλιξης του πολιτισμού μας, είναι η δημιουργία πλάγιων διαδρομών, έγραψε παλαιότερα ο Vigotsky και επανέλαβε ο Γιώργος Τσιάκαλος, σε άρθρο του για την ΑΝΑΠΗΡΙΑ. Δύο δύσβατες, γεμάτες κακοτοπιές κι αγκάθια διαδρομές, πού ο καθένας μ΄ ένα σταυρό στη πλάτη τραβά την ανηφόρα.
Ο πολιτισμός μας δεν έχει δημιουργήσει ακόμη τις διαδρομές της εξέλιξής του, ώστε ταυτόχρονα να βοηθά τα ΑμεΑ και να τους δίνει τη δύναμη για να παλεύουν τις κακοτοπιές των δύσβατων διαδρομών του. Ξαφνικά ένα συνηθισμένο κλάμα επαναφέρει στη μνήμη μου μια εμπειρία, τη στιγμή της γέννησής ενός ‘Αγγέλου ’ μέχρι σήμερα. Τετραπληγία, Νοητική υστέρηση, Επιληψία διέγνωσε ο παιδονευρολόγος, μετά κάποιους μήνες αναζήτησης προβλήματος & αιτιών. Ιατρικά ταξίδια στο εξωτερικό, ιατρικές επισκέψεις σε παιδονευρολόγους, Ειδικούς παιδαγωγούς, εργοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, ψυχολόγους, κοινωνίκ. λειτουργούς, επισκέπτριες υγείας, νοσηλευτές, καταστήματα, αμαξιδίων και άλλων αναγκαίων (όπως κάνουμε όλοι, για κάθε πρόβλημα υγείας & ας μην υπάρχει όποια περίπτωση αναπηρίας). Κάθε φορά όλα τα παραπάνω επαναλαμβάνονται για να διατηρούν άσβεστη την ελπίδα όχι της πλήρους αποκατάστασης και θεραπείας αλλά της βελτίωσης της κατάστασης του κάθε συνανθρώπου μας. Βήμα το βήμα προχωρούν & χαίρονται κάθε εξέλιξη, ακόμη και αργή. Βιώνω “εκ των έσω” όπως όλοι το κάθε ιδιαίτερο πρόβλημα μας, την δική μας ιδιαιτερότητα (Όλοι διαφορετικοί όλοι ίσοι) και δεν αφήνω τη οργή! ή τον οίκτο να κυριαρχήσει. Καταγράφω στο νου και στη ψυχή όσα ανακαλύπτω κάθε μέρα έχω καθοδηγητή το ΧΡΙΣΤΟ και το μέσα μου. Εμπλουτίζομαι μ΄ εμπειρίες άγνωστες μέχρι τώρα, κάνω την αδυναμία, δύναμή μου και προχωρώ όπως όλοι, ο καθένας με τα δικά του προβλήματα σε αυτή την ζωή. Στέκομαι στη άκρη της ΄πλάγιας – διαδρομής΄ και βάζω στόχο να την ανοίξω για να φωτιστεί ο δρόμος που θα πρέπει να πάρουν και άλλα ΑμεΑ και άλλοι γονείς παιδιών με ιδιαιτερότητα, για ν΄ αποφύγουν τις κακοτοπιές και να βγούν στο ξέφωτο της χαράς της αισιοδοξίας, στο ξέφωτο της ζωής. Γιατί τα παιδιά! Τα ΑμεΑ! δεν είναι κάποιοι ΑΛΛΟΙ, είναι αυτό που η ΦΥΣΗ τα έπλασε, η μια άτυχη στιγμή τους έφερε το ιδιαίτερο πρόβλημα και έχουν το δικό τους ρυθμό ανάπτυξης και η δική τους φύση κανονική είναι. Τα δυσκολεύει η δική μας κοινωνία επειδή δεν μπορούν, ν’ αντεπεξέλθουν στους δικούς της ανταγωνιστικούς ρυθμούς. Επειδή δεν μπορούν, να ζήσουν με τους απαιτητικούς ρυθμούς των εμπορευματικών της αξιών. Καθηγητές, ψυχολόγοι, νευρολόγοι, ψυχοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, γυμναστές, υπηρεσίες-πρόνοιας, επιστήμονες κάθε είδους, ζουν από τα ΑμεΑ και τα παιδιά γενναίων γονιών (εδώ υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις) που ξεπερνούν τους εαυτούς τους για ν’ αντιμετωπίσουν όχι μόνο το πρόβλημα! αλλά και τα υπέρογκα έξοδα της θεραπείας τους. Το Ιατροκεντρικό μοντέλο επιμένει. ( Σμήνος από ειδικούς και ειδήμονες, επιστήμονες και μη) γύρω από κάθε ανάπηρο παιδί και οι γονείς θέλουν, ελπίζουν κι όσοι τα καταφέρνουν αισιοδοξούν. Όλοι από τους πιο πάνω έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Αγαπούν όλα τα ΑμεΑ! και επιμένουν στην προσπάθειά τους τιτάνια προσπάθεια με το αζημίωτο φυσικά! (μιας και η πολιτεία είναι σχεδόν απούσα δίνοντας ψίχουλα σε ότι θεραπεία γίνεται) Είναι όμως υποχρέ ωσή τους ; Ως πότε η ΑΝΑΠΗΡΙΑ θα βρίσκεται στα χέρια του ιδιωτικού τομέα ? των (λίγων του εθελοντισμού καλώς εννοούμενου) και της φιλανθρωπίας (κακώς εννοούμενης) Ο χαρακτηρισμός του 2003 ως έτους αναπηρίας έρχεται να μας θυμίσει τίνος χρέωση έπρεπε νάνε η αναπηρία. Της πολιτείας, που θα μπαίνει μπροστά και θα καθορίζει τα πάντα και το ρόλο του καθενός. Όχι μόνο 3 Δεκέμβρη παγκόσμια μέρα
Έτος 2003: Ευρωπαϊκό έτος Αναπηρίας. Ευρωπαϊκό έτος Υποκρισίας 2007! σε μια Ευρώπη όπου κυριαρχούν οι παγκοσμιοποιημένες πολιτικές που επιβάλλουν περιορισμό των κοινωνικών δαπανών, λιγότερη σύνταξη πιο μικρά επιδόματα, μηδενική σχεδόν εκπαίδευση, εργασία, πρόσβαση για διασκέδαση και επαφή μέ όλους τους συνανθρώπους με πλήρη ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗ και με λιγότερα ιδρύματα και μπουντρούμια. Άρα Μπορούμε να ελπίζουμε σε ανατροπή των δεδομένων? Μπορούμε να ελπίζουμε στην αντιμετώπιση της αναπηρίας ως μια ρεαλιστική κατάσταση, με ΑΜΕΑ, ΓΟΝΕΙΣ και τους λιγοστούς ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ να διεκδικούν ο καθένας το δικό τους ρόλο σε μια κοινωνία! ίσων και ελεύθερων προσωπικοτήτων? Προσωπικά δε το ελπίζω και ΤΟΣΟ!
Αλλά ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ 35 χρόνια με ΗΘΟΣ και ΣΕΒΑΣΜΟ για τον ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ αισιοδοξώ όμως τα μέγιστα. Μεταδίδω αυτή τη αισιοδοξία στους γύρω μου και αντλώ δύναμη από τη αδυναμία κάθε ΑμεΑ . Αυτός είναι ο δικός μας δρόμος. Η διαφορετικότητα των παιδιών και των ίδιων των ΑμεΑ να γίνει η δική μας δύναμη. Η προσπάθεια τους να μας πουν βγάλτε μας στο κόσμο στο φως! να γίνουν τα δικά μας όπλα τα δικά μας 45άρια, οι δικοί μας χημικοί πύραυλοι, στον αγώνα για μια κοινωνία που δε θα χρειάζεται να χαρακτηρίζει τα “ΕΤΗ” της για να τύχουν της πρόνοιας & συγκυριακής ευνοϊκής μεταχείρισης τα αδύναμα μέλη της (Τρίτη-ηλικία, ΑμεΑ, Ευπαθείς ομάδες)Για μια ΚΟΙΝΩΝΙΑ, όπου(εσύ, τ’ αδέρφια μας, οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι (κανείς δεν έχει συμβόλαιο με τη ΖΩΗ)! δεν θα τυχαίνουν της πρόνοιάς της αλλά Θάνε ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΙ.
Για να ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟΥΝ ΟΛΟΙ, να ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ και ν΄ απολαύσουν τη ΖΩΗ, ΠΙΝΟΝΤΑΣ όλους τούς ΧΥΜΟΥΣ ΤΗΣ. ΤΙ ΛΕΤΕ ΑΞΙΖΕΙ ? Εμείς λέμε ναι και σας καλούμε όλους να ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ……. ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΙ ΜΕ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ και ΗΘΟΣ με έργα και συνεχή αγώνα, όχι με λόγια και υποσχέσεις. Ο καθένας απ’ όπου μπορεί για να σχηματιστεί μεγάλη αγκαλιά για όλους τους ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ !! χωρίς διακρίσεις χωρίς χρώματα ώστε να μπορέσουμε όλοι κάποτε να κοιταχτούμε στα μάτια ειλικρινά !!! γιατί θάχουμε πετύχει να φτιαχτεί η ΓΗ μας απ΄ άκρη σ΄ άκρη, μια ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, που το αυτονόητο θα δίνεται απλόχερα, χωρίς επαιτεία. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ! ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΠΑΝΤΑ ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.
Κουνάνης Ελευθέριος Φραγκίσκος,
Εκπαιδευτικός – Παιδαγωγός, ΑμεΑ.
http://users.otenet.gr/~fracisko/
http://www.pasipka.gr/
Καλά τα λές.. (αν και πολλά για comment)